Wetenswaardigheden 21
|
Gifwijzer voor producten (middelen) en planten |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Vergiftiging
Aangezien er vele soorten vergif zijn, kunnen zich bij een vergiftiging veel verschillende symptomen voordoen. Deze variëren van braken tot ademhalingsproblemen en bewusteloosheid. Het is daarom altijd belangrijk om te proberen te achterhalen welk gif de hond heeft binnengekregen. Ga bij vergiftigingen zo snel mogelijk naar een dierenarts (bel eerst even, wie dienst heeft; zo gaat niet onnodig veel tijd verloren) en neem als dat kan de verpakking van het gewraakte middel, het gif zelf of het braaksel mee (i.v.m. tegengif).
Bij vergiftiging met een niet-bijtende stof kan geprobeerd worden om de hond te laten braken door een theelepel zout achter op zijn tong te leggen (neem 'ns een paar zakjes zout uit het restaurant mee en doe die in de "hondenjas"). Geef hem niet té veel zout, want daar kan hij aan sterven (zie zoutvergiftiging). Let wel goed op, dat het dier niet kan stikken in zijn eigen braaksel. Als hij gebraakt heeft, mag hij melk en Norit hebben. Norit® voorkomt dat sommige giftige stoffen in het lichaam worden opgenomen, maar dit mag u NOOIT geven bij vergiftigingen door bijtende stoffen zoals zuren en logen (zie ook hieronder). Een aantal voorbeelden van niet-bijtende stoffen zijn: antivries, gif tegen ongedierte (strychnine, crimidine), slakkengif, insecticiden, (chloor)bleekmiddelen en lood (verf en dakbedekking).
Als een hond wèl bijtende stoffen heeft binnengekregen, mag hij zeer zeker NIET braken, omdat die bijtende stoffen op hun weg terug naar buiten de slokdarm (weer) kunnen aantasten. Bijtende stoffen zijn o.a. basische stoffen zoals natronloog en verfafbijtmiddelen, evenals zure stoffen zoals accuzuur en zoutzuur. Ook benzine, petroleum en verfverdunner zijn bijtend. Als de hond een basisch bijtend middel (zoals natronloog en verfafbijtmiddelen) heeft binnengekregen, kan dit verdund worden door hem azijn of citroensap te geven. Een zure bijtende stof (zoals accuzuur en zoutzuur) kan men verdunnen door de hond melk te laten drinken.
Als de hond bewusteloos is, geef hem dan géén water of voer (i.v.m. verslikken). Houd de hond warm, bel de dierenarts (ga niet in den blinde rijden) en ga er zo vlug mogelijk heen. Voor diegenen die ons theorieboek hebben: u vindt daarin een lijst met veel voorkomende giftige planten in huis en tuin, en tevens enkele veel voorkomende producten die vergif bevatten.
Voor info van een aantal bekende en onbekende giftige zaken klikt u op het betreffende woord: druiven en rozijnen, uien en knoflook, chocolade, macadamianoten, xylitol (in suikervrije kauwgom) en cacaodoppen (gebruikt als grondverbeteraar in de tuin). Ook andere potentiële gevaren zijn: pitten van pruimen, perziken en abrikozen, appelpitjes, aardappelschillen, 'groene' aardappels, rabarberbladeren, bedorven voedsel, alcohol, gistdeeg, koffiegrond, koffiebonen en thee (cafeïne), hop (gebruikt bij het brouwen thuis), tomatenbladeren en -stengels (groene delen), broccoli in grote hoeveelheid, tabak, sigaren en sigaretten.
Huisdiereneigenaars moeten er niet van uitgaan dat de menselijke voeding altijd veilig voor huisdieren is. Als het gaat om chocolade, uien, knoflook, macadamia-noten en andere zaken hierboven genoemd: dergelijke levensmiddelen moeten in slechts kleine hoeveelheden gegeven worden of (liever nog) helemaal niet. Zorg dat uw hond nergens bij kan !
Vaak
geven mensen een paracetamol aan hun zieke hond.
Dat lijkt zo onschuldig, maar is het niet! Bij de hond (maar ook bij de kat) wordt paracetamol omgezet in een giftige stof. Deze stof is giftig voor de lever en zorgt ervoor, dat in het bloed het rode hemoglobine omgezet wordt in methemoglobine. Dit geeft het bloed een chocolade bruine kleur.
Voor de hond is paracetamol iets minder
giftig dan voor de kat. In geval van nood kan max. 15 mg/kg gegeven
worden. Dit komt neer op 1 Paracetamol voor volwassenen (500 mg) voor
een hond van 33 kg. De ziekteverschijnselen van een vergiftiging met paracetamol: beginnen met slap op de poten staan, sloom en rode urine. Een paar dagen later treden de leverbeschadigingen op. Een kat wordt al (dodelijk) ziek bij een dosis van 20 mg/kg! Nerofen of ook wel ibuprofen kan aan honden gegeven worden maar de dosering komt heel precies, omdat de veilige doseringsmarge heel klein is. Wat kan wel in plaats van paracetamol of ibuprofen? Acetylsalicylzuur oftewel Aspirine®. Dat kan gegeven worden, maar net als bij mensen remt het de bloedstolling via de bloedplaatjes. De dosering voor een hond is 2 à 3 maal daags 10 à 25 mg per kg hond per keer. Geef Aspirine® nooit op een lege maag, want dan kan de maagwand beschadigd raken. Denk er wel om: elk medicijn heeft echter bijwerkingen en kan de bijwerking van een ander medicijn versterken, zo ook Aspirine®. Neem voor gebruik contact op met uw dierenarts. Deze kan u vertellen of acetylsalicylzuur bij uw hond kwaad kan in verband met haar/zijn gezondheidstoestand en de eventueel andere medicijnen, die gegeven worden. Geef nooit zomaar een pijnstiller aan uw hond, maar bel eerst voor overleg met uw dierenarts!
Een 'goed' slakkenjaar kan slecht nieuws betekenen voor huisdieren. Elk jaar weer zien dierenartsen honden, die van slakkengif hebben gegeten. Slakkengif is dodelijk voor hond (en kat). Alleen dankzij snel ingrijpen kan een hond dit overleven. Metaldehyde heet het dodelijke ingrediënt en het is in veelvoorkomende slakkenvergiften terug te vinden. Het verraderlijke aan het goedje is, dat er geen tegengif voor bestaat. Het vergif is niet alleen smakelijk gemaakt voor slakken, maar ook vinden huisdieren, vogels en egels het spul aantrekkelijk. Om nog maar niet te spreken over kleine kinderen. Huisdieren likken het op en als ze het hebben gevonden, gaan ze op zoek naar meer. De eerste symptomen openbaren zich binnen enkele minuten tot drie uur nadat het vergif door het lichaam is opgenomen. Het gaat dan om braken, snelle adem- en hartslag, een wankelende gang, een hoge temperatuur, verwijde pupillen en krampen. Het dier kan zich angstig gaan gedragen. Een te hoge temperatuur kan bovendien leiden tot - blijvend - letsel aan lever en nieren. Ga, wanneer dit zich voordoet, zo snel mogelijk met uw hond naar de dierenarts. Anders heeft het eten van metaldehyde zonder twijfel de dood tot gevolg. Ik hoop dat u goed de verpakking leest en metaldehyde zal vermijden. Tenslotte zijn er ook nog volop natuurlijke manieren om van slakken af te komen, zoals het bekende flesje bier, maar ook Escar-Go van Ecostyle is veilig voor kinderen, huisdieren, egels, padden en vogels.
Een natte herfst betekent ook veel paddenstoelen in de tuin of in het bos. Maar let op: sommige paddenstoelen zijn giftig. Als uw hond er van eet, kan hij er zelfs aan overlijden. Het voert hier te ver om een hele opsomming te geven welke wel en welke niet toxisch zijn. Bovendien kennen toch maar weinig mensen de soorten als zij ze zien. Neem altijd het zekere voor het onzekere en houd uw hond verre van paddenstoelen. Mocht hij er toch een keer aan geweest zijn of weet u het niet zeker, laat hem dan zo snel mogelijk braken (zie hierboven). Neem eventueel een paddenstoel mee naar uw dierenarts, zodat hij weet wat uw hond gegeten heeft.
Ook wordt er
nogal eens muizen- of
rattengif gestrooid. Wat ziet of merkt u aan uw hond bij een vergiftiging met ratten- of muizengif: • plotseling flauwvallen, pijn in de borststreek, hoesten, benauwdheid; • bloedingen in de borstholte en longen, of in de buikholte; • oppervlakkige bloedingen in de oksels en liezen; • bloedingen in de slijmvliezen (binnenzijde lippen); • bleke slijmvliezen; • plotselinge dood door een bloeding in het zenuwstelsel of het hart.
Maar net na het opeten ziet u
waarschijnlijk helemaal niets aan uw hond! Om bovenstaande ellende te
voorkomen, is het dus van belang dat u, als u denkt dat uw hond dit gif
heeft gegeten, zo spoedig mogelijk contact opneemt met uw dierenarts.
Die zal het dier zo snel mogelijk laten braken (of u vertellen hoe u dit
kunt bewerkstellingen) en maatregelen nemen om de opname van het gif
vanuit het maagdarmkanaal naar het bloed zoveel mogelijk te beperken.
Verder zijn er gelukkig mogelijkheden om
het tekort aan Vitamine K op te vangen. De behandeling bestaat uit het
geven van vitamine K1, in de vorm van een injectie en/of tabletten.
Paniek over broodje aap-verhaal: de swiffer zou dodelijk zijn. Dit is niet waar ! Op internet is onder huisdiereigenaren paniek ontstaan over de mogelijke risico's van het gebruik van natte swifferdoekjes. Volgens berichten, die al sinds 2004 op diverse internetfora circuleren, zouden diverse honden en katten zijn overleden, nadat zij het schoonmaakmiddel, dat in de doekjes is verwerkt, binnen hadden gekregen, omdat het middel de lever ernstig aan zou tasten. Dit is niet waar! Er is een toxicologisch onderzoek gedaan en daaruit bleek, dat er geen enkel risico voor dieren was. Maar als er ergens op internet zo'n bericht verschijnt, wordt het klakkeloos overgenomen en overal geplaatst. Het begint als een soort HOAX: een flauwe grap met de bedoeling om iedereen in paniek te brengen. Door te verzoeken dit aan iedereen door te mailen, ontstaat een sneeuwbaleffect met als gevolg veel misverstanden en paniekerige reacties. Het lastige met dit soort berichten is dat het heel serieus lijkt. Wat u dan het beste kunt doen is op internet even zoeken of er een betrouwbare bron is voor de informatie in het bericht. Ook kunt u natuurlijk uw dierenarts vragen.
Wat te doen bij vergiftigingen
U kunt bij vergiftigingen inlichtingen krijgen bij uw dierenarts en bij het Vergiftigingscentrum (RIVM, Bilthoven). Dit instituut beschikt o.a. over een Nationaal Vergiftigingen Informatiecentrum (NIVC) ondergebracht bij het Academisch Ziekenhuis Utrecht, voor noodgevallen 24 uur per dag bereikbaar voor professionele hulpverleners tel. 030-2748888 (toxicologie).
Gif- en plantenwijzer / waarschuwing
Er bestaan op internet talloze gifwijzers. Let op, dat deze gifwijzers steeds weer illegaal gekopieerd worden en bovendien absoluut niet bestemd zijn voor dieren ! U kunt de gifwijzer bij uw apotheek halen, maar hierin vindt u voor dieren de verkeerde adviezen en daardoor kunnen er juist medische problemen of vergiftigingen ontstaan. De gevolgen voor dieren kunnen ernstig en zelfs dodelijk zijn ! Dus handel niet volgens de aanwijzingen die u op honderden internetsites vindt. Raadpleeg wel uw dierenarts en vraag zijn/haar advies !
Hieronder staan op alfabetische volgorde bijtende en niet-bijtende stoffen en bovendien enkele planten (voor een uitgebreidere plantenlijst: zie onderaan). Heeft uw hond één van deze dingen gegeten of gedronken, raadpleeg altijd uw dierenarts en vraag wat u als eerste hulp kunt toepassen en hoe u verder moet handelen. Zoals u hierboven kon lezen, kan het laten braken na inname van bijtende stoffen ernstige (extra) schade opleveren. Deze lijst incl. de plantenlijst die eronder staat, is absoluut niet volledig, maar kan toch een hulpmiddel zijn.
A-B-C-D-E-F-G-H-I-J-K-L-M-N-O-P-R-S-T-V-W-X-IJ-Z
Ademhalingsmoeilijkheden en slikproblemen door een zojuist aangeschafte hertshoornvaren. De ijlings gewaarschuwde dierenarts constateerde een acute allergische reactie. De aanwezigheid van deze plant was voldoende om een dergelijk extreme reactie uit te lokken. Nu ondervinden de meeste honden (en katten) gelukkig geen enkele hinder van bloemen en planten in huis en tuin, maar op het moment dat de viervoeters er van gaan eten, wordt de situatie anders. Toch hoeft de vensterbank niet meteen leeggehaald te worden. De meeste huisdieren zijn kieskeurig en hebben genoeg aan de inhoud van de voerbak. Maar soms kunnen ze toch aan het groene goed beginnen. Vooral pups die de neiging hebben om overal aan te knagen. Een afgevallen blad van de oleander vormt voor hen boeiend speelgoed. En wat is er nou leuker dan de narcissen uit de vaas te halen en er vervolgens eens lekker op te kauwen? Gezien het grote aantal giftige planten is het eigenlijk een wonder dat het zo vaak goed gaat. Dat heeft mede te maken met het feit dat veel giftige planten een bittere smaak hebben, zodat honden en katten nog net op tijd tot de ontdekking komen dat ze er beter aan doen deze “prooi” met rust te laten. Berucht is echter de Dieffenbachia, waarvan het sap een blarentrekkende werking heeft op het slijmvlies van mond, keelholte, slokdarm en maag. Maar op de lijst van giftige planten staan ook de Philodendron (gatenplant), anjer, azalea, aronskelk en kerstster. Ook in de tuin verdienen bepaalde soorten enige aandacht. De Goudenregen, Taxus en Buxus zijn natuurlijk bekend, maar wist u dat de naalden van de kerstboom ook giftig zijn?
Onderstaande opsomming van planten (zowel kamer- en tuinplanten als eetbare en wilde planten; met hun Nederlandse en Latijnse benaming) is bij lange na niet volledig, maar ik wil niet verantwoordelijk zijn voor metamorfoses van prachtige tuinen! En zoals gezegd: meestal gaat het goed. Wordt echter een vergiftiging vermoed, waarschuw dan direct de dierenarts, want elke vergiftiging is een spoedgeval. Hoe eerder de juiste behandeling wordt ingezet, hoe groter de kans op genezing. Eerste hulp is van zeer groot belang; snel en adequaat handelen eveneens. Bel uw dierenarts en ga niet in den blinde rijden!!!
De lijst van giftige planten is heel lang, hier volgt een selectie van de meest voorkomende :
|
© Copyright by Yvonne Soomers-Marell