Alfabetische lijst van Nederlandse en buitenlandse 

kynologische & medische termen en uitdrukkingen

S

Sabelstaart:

recht hangende staart, waarvan het ondereinde iets opbuigt.

Sable:

de grijze, bruine of oranje vacht met zwarte haarpunten (bijv. Sheltie en Collie).

Sable-merle:

vlekken op een sable ondergrond (bijv. Border Collie). Zie ook blue-merle, red-merle, merle-tekening en getijgerd.

Saccus:

            zak.

Sacraal:

betrekking hebbend op het heiligbeen.

Sacrum:

            heiligbeen.

Saddle:

zie zadeldek.

Salivatie, salivatio:

speekselafscheiding of, zoals we vaak bij de hond zeggen, speekselen.

Saliw:

het jachtgeluid van de Oostenrijkse Brakken, een diep aangezet 'ach', dat overgaat in 3 tot 4 octaven hoger 'ai, ai, ai'.

Salmonella:

geslacht van bacteriën, die verschillende ziekten kunnen veroorzaken, waaronder voedselvergiftiging.

Salmonella is een veel voorkomende bacterie, waarvan al meer dan 2000 ondersoorten bekend zijn. Er zijn gelukkig slechts 20 tot 25 pathogene Salmonellae zoals Salmonella paratyphi, Salmonella typhimurium en Salmonella enteritidis.

Honden zijn in het algemeen goed bestand tegen Salmonellae. Slechts een enkele keer ontstaat er een darminfectie met diarree als symptoom. Ernstiger is het, dat sommige honden drager kunnen zijn van deze bacterie, zonder er hinder van te ondervinden. De honden scheiden de bacteriën uit in de ontlasting. Bij minder goede hygiënische omstandigheden kunnen honden de mens besmetten.

Indien een hond niet alleen door een pathogene Salmonella is besmet, maar tevens is besmet door Campylobacter jejuni, is er een grote kans op het ontstaan van een darminfectie.

Besmettingen met Salmonellae en Campylobacter kunnen optreden door het eten van (rauw) kippenvlees. Ter voorkoming van Salmonellose dient men (bij voorkeur alle soorten) vlees eerst te verhitten alvorens te voeren.

Salpinx:

eileider.

SAM:

is de afkorting van Systolic Anterior Motion.

Voor meer info: zie HCM.

Sarcoom:

kwaadaardig gezwel van bindweefselcellen.

Voor meer info over kanker: zie wetenswaardigheden.

Sarcoptesschurft:

            sarcoptes of schurftmijt; zie scabiës.

Saufarben:

kleur, die onderscheiden wordt in Dunkelsaufarben en Leichtsaufarben. 

We treffen deze kleuren aan bij de ruwharige en kortharige Teckels. Het zwart van de enigszins verwaterde black and tan is dan met grijze haren doorschoten. 

Het Leichtsaufarben is een lichtere wildkleur.

Scabiës:

sarcoptesschurft. De sarcoptesmijt, een zeer klein diertje, nauwelijks waarneembaar met de microscoop, graaft gangen in de opperhuid en veroorzaakt heftige jeuk op karakteristieke plaatsen (kop, oksels, knieholte). In de gangetjes leggen de vrouwtjes de eitjes. Bij het graven drukken de mijten de opperhuid iets naar boven. Alle bultjes vloeien tenslotte samen en vormen grote korsten op de huid. Door het krabben ontstaan er open plekken en huidontsteking. 

De lichamelijke conditie van de hond gaat achteruit. Omdat de hond geen afweer opbouwt, moeten de mijten bestreden worden, temeer daar ook de mens besmet kan raken. De behandeling is langdurig en vaak moeilijk, omdat de meeste bestrijdingsmiddelen slecht doordringen in de smalle huidgangetjes.

Zie ook demodex en Advocate®.

Scalibor®:

is een halsband, die teken doodt en voorkomt, zandvliegjes weert en beschermt tegen hartwormmuggen, voor de duur van ongeveer 5 à 6 maanden. De optimale werking van deze beschermband wordt bereikt 2 weken na het omdoen.

Dit is een goede anti-tekenband, die u moet toepassen als u naar gebieden gaat, waar teken zijn die een serieuze bedreiging vormen voor wat betreft het overbrengen van ernstige ziekten, zoals Babesiose en Ehrlichiose. Ziekten die met name in Zuid-Europa voorkomen, maar geleidelijk naar boven lijken op te trekken.

Het is het enige middel, dat ook de zandvliegjes weert, die Leishmania overdragen.

Scalibor Protectorband is veilig voor honden. De actieve stof, deltamethrin, is een veilig anti-parasiticum dat niet in de bloedbaan komt.

De actieve stof in Scalibor Protectorband is 5000 keer giftiger voor teken dan voor zoogdieren. Scalibor Protectorband mag dan ook gedragen worden door zogende teven en puppies vanaf de leeftijd van 7 weken.

De actieve stof deltamethrin komt vrij uit de halsband door wrijving van de band over de huid en vacht. Vervolgens verspreidt het middel zich via de vetlaag in de huid over de hele hond. Doordat de actieve stof dus in de bovenste huidlaag zit en niet op de vacht, mag de hond dus gewoon geaaid en geknuffeld worden. Bovendien stinkt Scalibor Protectorband niet. De band is geheel geurloos. Scalibor Protectorband is dus veilig voor mensen.

De hond mag hiermee zwemmen, want de Scalibor Protectorband is waterproof. U mag uw hond niet wassen, behalve met Scalibor shampoo. Wassen met andere zeep/shampoo is niet toegestaan i.v.m. ontvetten van de huid en daardoor wegwassen van actieve stof.

Scapula:

schouderblad. Zie skelet.

S.C.C., SCC:

            zie Société Centrale Canine.

Schaargebit:

gebit, waarbij de boventanden zonder tussenruimte voor de ondertanden staan.

Schapendrijven:

is een sport, waarbij "herdershonden" een kudde schapen over een veld dienen te drijven door hekken, poorten en afsluitingen terwijl ze van een afstand geleid worden door hun begeleider.

Er zijn veel soorten 'herdershonden', d.w.z. dat niet alleen Border Collies hiervoor trainen, maar ook verschillende soorten herdershonden, de Aussie, Sheltie, Bearded Collie, Schotse Herdershond, Cattledog, Bobtail, IJslandse Herdershond, Gos d' Atura Català, alle kruisingen etc. Kortom elke hond die interesse heeft in schapen.

In het begin zien we de hond vaak als een ongeleid projectiel op de schapen afstormen, maar na een aantal lessen leert de hond toch beter te reageren op de commando's van de baas. Vanaf dat moment wordt het schapendrijven leuker voor hond en baas en kan er écht gewerkt worden.

Bij het schapendrijven wordt gebruikt gemaakt van een aantal commando's die de hond gaat leren. Op deze manier kunt u de hond zo sturen dat hij de schapen in de richting stuurt die u wilt. In het begin hebt u meer dan genoeg aan een aantal basiscommando's. Deze worden normaliter in het Engels gegeven, maar kan ook in het Nederlands getraind worden. Op het moment dat u al verder gevorderd bent, komen er nog een aantal commando's bij.
Ook kunt u, als u en de hond de commando's goed onder de knie hebben, fluitsignalen geven. Dit is erg moeilijk, omdat het geluidsignaal altijd hetzelfde moet zijn voor het commando dat u wilt geven.

Een aantal basiscommando's zijn: Come Bye (of Linksom), Away to me (of Rechtsom), Lie Down (of Af), Stay (of Blijf) en That'll Do (of Klaar).

In oktober 1873 werd de eerste wedstrijd gehouden in Bala (Wales). Dit is in de loop der tijd uitgegroeid tot een serieuze wedstrijdsport op zowel nationaal als internationaal niveau (ook EK's en WK's). In de wedstrijden zijn alle elementen van het werken met de schapen opgenomen, zoals het wegdrijven, scheiden en in kleine ruimten sturen. Diverse wedstrijdonderdelen zijn: outrun, lift, fetch, drive, sheddingring drijven (shed) en pennen (pen).

Schedel:

schedelbeenderen zijn te verdelen in 2 groepen: 

1) de beenderen van de hersenschedel omgeven de hersenen; 

2) de beenderen van de aangezichtsschedel omvatten de neus en kaken.

Voor meer info: klik hier.

Scheidingsangst:

is een emotioneel probleem (niet alleen kunnen zijn), dat leidt tot destructief gedrag, blaffen of janken en plassen of ontlasting hebben, wanneer de hond alleen gelaten wordt.

Scheper:

is een a) Belgische naam voor herdershond; b) schaapsherder.

Scheppen:

voorwaarts zwaaien van de benen.

Scherp:

een scherpe hond valt zonder waarschuwing door gegrom direct aan bij een werkelijke of vermeende bedreiging. Zo staat scherp in tussen: 

a) moedig: een hond, die altijd de bedreiging afwacht onder gegrom en pas aanvalt, wanneer dat werkelijk nodig is; 

b) angstbijter: een hond, die zonder direct aantoonbare reden, behalve angst, direct aanvalt.

Zie ook hondentaal.

Scheur:

kan optreden in de huid, de ligamenten, de pezen, hele spieren, delen van spieren of organen.

Scheurkiezen:

            zie tanden.

Scheve kopstand:

zie vestibulair.

Schijndracht (schijnzwangerschap):

ook valse loopsheid of pseudograviditeit genoemd of met de Latijnse benaming Lactatio Abnormalis (abnormale melkproductie). Het is een hormonaal bepaalde gedragsstoornis, die vaak samengaat met de afscheiding van melk na een periode, die ongeveer overeenkomt met de normale draagtijd zonder dat er sprake is van drachtigheid. 

Het kan bij teven van elke leeftijd voorkomen, wanneer ze zonder succes zijn gedekt en de embryo's zo vroegtijdig afsterven, dat ze in het lichaamsvocht worden opgenomen. Maar schijndracht kan echter ook bij ongedekte teven optreden en herhaalt zich dan vaak na iedere loopsheid. 

De schijndrachtige teef gedraagt zich als een teef die drachtig is. Ze wordt rustiger, eet meer en wordt dikker.

Ongeveer 8-9 weken na de loopsheid zwellen de melkklieren op en produceren vaak melk. Die melk kan van wit tot bloedrood van kleur zijn. Tegen de tijd van de vermeende geboorte wordt de teef onrustig en vertoont nestdrang (graven). Ze sleept ook met sokken, pantoffels of speelgoed, dat als pup wordt aangenomen en er ontstaan zelfs overdreven moederlijke gevoelens. Ze kan zich plots agressief t.o.v. andere dieren of mensen gedragen, wanneer deze te dicht in de buurt komen. Soms is de eetlust minder, is ze sloom en wil ze niet graag van huis weggaan. Ze kan bovendien erg aanhankelijk worden en veel aandacht vragen van de eigenaar. Ook kan ze zich volkomen als een teef, die gaat werpen, gedragen en krijgt ze weeachtige krampen.

Een schijnzwangere hond hoeft niet al deze symptomen te hebben. De meesten hebben van een paar van deze verschijnselen last. Soms is de teef bijna onherkenbaar, omdat ze in een korte periode helemaal anders is geworden.

Deze toestand van schijnzwangerschap kan maanden duren en kan derhalve zeer vervelend zijn voor dier en mens. De baas dient te zorgen voor voldoende afleiding, d.w.z. wandelingen naar nieuwe plekken (evt. op andere tijden) en nieuwe spelletjes doen. Bovendien nooit het gedrag bevestigen door troosten of bestraffen. Haal de speeltjes weg.

Schijndrachtige teven moet men verstandig benaderen: veel afleiding en beweging gecombineerd met schraal voeren, kan de periode bekorten en de verschijnselen minder heftig maken.

Schijnzwangerschap gaat na enkele weken vanzelf over, maar als de hond er erg veel last van heeft, kunnen medicijnen (bijv. Lactafal®, een merknaam voor bromocriptine, Contralac®, een merknaam voor metergoline of Galastop®, een merknaam voor cabergoline) vermindering van de klachten geven.

Er kan een homeopathisch middel (bijv. Ablavetsem van VSM, Rubustabletten of frambozenbladtonic) worden gegeven of besloten worden om hormonen toe te dienen die de schijnzwangerschap onderdrukken. Bij gezwollen melkklieren kunt u deze met kamferspiritus deppen (niet wrijven); hierdoor verkleinen ze sneller. U kunt dit bij de drogist kopen. Ook kunt u op de tepels azijnkompressen leggen (1 kopje azijn op 1 liter water).

Als een hond eenmaal schijnzwanger is geweest, komt dat meestal na elke loopsheid terug.  

Bij steeds terugkerende schijndracht is sterilisatie aan te bevelen, daar de kans op kanker bij deze teven groot is.

Zie ook met-oestrus.

Schildklier:

hormoonklier, die links en rechts van het strottenhoofd ligt. 

Het schildklierhormoon (thyroxine of T4 = tetra-jodothyronine), dat jodium bevat, grijpt aan in alle lichaamscellen en is belangrijk bij de celstofwisseling: onder invloed van het schildklierhormoon wordt de stofwisseling vergroot. In de jeugd van het dier is het hormoon tevens van belang bij de groei en ontwikkeling van de cellen. Bij een te geringe werking in de groeiperiode ontstaat het cretinisme. 

Naast het schildklierhormoon produceert de schildklier nog een tweede hormoon: het calcitone. 

Als de schildklier te traag werkt komt er te weinig schildklierhormoon in het bloed (hypothyreoïdie). Een hond die te weinig schildklierhormoon maakt, kan het voedsel niet meer goed verbranden met als gevolg dat het opgeslagen wordt als vet. Door het tekort aan schildklierhormoon wordt de hond verder sloom en traag. Het dier is niet meer zo alert, heeft een langzame pols, slaapt veel, kijkt een beetje treurig uit zijn ogen (oogleden gaan wat hangen) en wil niet meer zo graag mee uit. Door de tragere stofwisseling wordt hij dikker zonder dat hij meer te eten krijgt. Ook wil de hond graag op warme plekken liggen. Soms gaat het gepaard met huidafwijkingen. De staart en beide zijden van het achterlichaam kunnen kaal worden. Door verlies van de ondervacht oogt de vacht erg dun en op den duur kunnen er zelfs huidontstekingen ontstaan. Soms is er ook een lichte vorm van bloedarmoede.

De diagnose kan met zekerheid gesteld worden aan de hand van een bloedonderzoek. De behandeling is eenvoudig: een of tweemaal daags een tabletje met schildklierhormoon en de verschijnselen zullen snel verdwijnen. Omdat de schildklier zich niet kan herstellen, moeten de tabletten wel levenslang worden toegediend. Gelukkig zijn de tabletten niet duur.

Binnen enkele weken na de start van de behandeling ziet u de hond veranderen. Hij wordt actiever en gaat weer lekker met u mee naar buiten om te rennen en te wandelen. Ook de andere symptomen van hypothyreoïde verdwijnen. De huid herstelt na 1 tot 4 maanden (kaalheid neemt in eerste instantie toe).
Het gewicht vermindert geleidelijk binnen 3 maanden. Een volledig herstel treedt meestal binnen 3 maanden op.

Zie ook T.S.H., struma, ziekte van Basedow, hypothyroïdisme en hyperthyroïdisme.

Schimmel:

huidziekte veroorzaakt door schimmels. Kale plekken op willekeurige plaatsen en geen of nauwelijks jeuk. Is besmettelijk voor de mens.

Schimmels:

bij de hond komen 3 soorten schimmels regelmatig voor: Microsporum canis, Microsporum gypseum en Trichofyton (dat normaal bij runderen voorkomt). Alle drie de schimmels kunnen ook bij de mens parasiteren.

Schimmels zorgen voor kale plekjes op de huid. Naarmate deze plekjes groter worden, worden ze ook ronder. In het centrum treedt vaak ogenschijnlijk herstel op, zodat de vorm van de besmetting een ring gaat worden. De huidaandoening staat dan ook wel bekend als ringworm of ringschurft, hoewel er noch van wormen, noch van schurft sprake is.

Tegen schimmels wordt geen afweer opgebouwd, zodat bestrijding met medicijnen noodzakelijk is.

Zie ook Woodse lamp.

Schimmel(kleurig):

gemêleerd wit met gekleurde haren (bijv. Spaniels, Staande jachthonden).

Schnoedel, Schnoodle:

is een kruising tussen een Schnauzer en een Poedel. In Nederland is deze hond nog niet te koop, wel in Amerika in 3 grootten.

Daarnaast bestaan er ook andere Poedelkruisingen.

Schoenen:

soms bij gezelschapshondjes gebruikt om geen vuile voeten te maken, maar verder alleen gewenst wanneer de voet gewond is. Ook Poolhonden gebruiken ze. In de dierenwinkel te koop in verschillende maten.

Schoft:

het deel van de rug tussen de schoudertoppen.

Schofthoogte:

            lengte van de loodlijn van de schoft tot op de bodem; schouderhoogte.

Schoothondjes:

een oude benaming voor de kleinere rassen. Zie ook gezelschapshonden.   

Schotschuw:

een hond, die bang is voor schoten en andere harde en plotselinge geluiden.

Schouderhoogte:

zie schofthoogte.

Schrompelnier:

de naam 'schrompelnier' komt, doordat chronische ontstekinkjes en daarna littekentjes ervoor zorgen, dat de nieren harder en kleiner worden, waardoor het functionele weefsel in omvang afneemt. De afwijking komt meestal voor bij de oude hond. 

Symptomen zijn: veel plassen, veel drinken, vaak minder eten, wat vermageren, minder actief, s.g. urine te laag, ureum en creatinine (kreatinine) in het bloed verhoogd. 

Zie voor verdere info: nierinsufficiëntie.

Schurft:

            zie scabiës en demodex.

Sclera:

            buitenste omhulsel van de oogbol.

Scleritis:

ontsteking van het harde oogvlies.

Sclerose:

verharding van het weefsel t.g.v. veroudering of ontsteking.

Scolex:

kop van de lintworm.

Scoliose:

zijwaartse kromming van de wervelkolom.

Scowl:

zware frons als van Chow-Chow of Bloedhond.

Screw tail:

            Engelse term voor kurkentrekkerstaart.

Scrotum:

de balzak, waarin de teelballen liggen. Het scrotum bestaat uit zeer vele, kleine spiervezeltjes, die zich bij een verandering van de temperatuur kunnen samentrekken of ontspannen. 

Wordt de temperatuur te laag, dan trekken de spiertjes zich samen, zodat de testikels dichter tegen de buik komen te liggen. 

Bij hoge buitentemperaturen ontspannen de vezeltjes zich, zodat de testes verder van het lichaam afhangen. 

Op deze wijze blijft de temperatuur 1 tot 8 graden Celsius beneden de lichaamstemperatuur.

Zie ook cryptorchisme en monorchisme.

Seborrhoe, Seborrhoea, seborroe:

een abnormale of overmatige afscheiding uit de talgklieren van de hond. Onder normale omstandigheden maakt de huid met dezelfde snelheid nieuwe cellen aan als ze afsterven. Wanneer dit evenwicht aangetast raakt, worden de nieuwe cellen niet even snel aangemaakt als de oude cellen afsterven, en dan heeft dit invloed op de dikte van de huid. Er worden stukken dode huid zichtbaar. Deze plekken zien er schilferig of vettig uit en kunnen tekenen van ontsteking vertonen. 

De oorzaken kunnen o.a. zijn: pyoderma, besmetting door ectoparasieten, warmer, droge omstandigheden, verkeerde shampoo en/of borsteltechnieken, voedingsstoornis, hypothyroïdisme, het syndroom van Cushing of diabetes mellitus. 

Men denkt ook dat bepaalde vormen van seborrhoea bij bepaalde rassen erfelijk zijn (bij Cocker Spaniel, Engelse Springer Spaniel, West Highland White Terriër, Bassets en Golden Retriever).

Bij droge seborrhoe treedt er meer huidschilfering op, terwijl bij vette seborrhoe de stukjes huid in een huidolie blijven zitten, zodat de vacht vettig wordt en gaat stinken.

Andere namen: Primaire Seborrhoe (spreek uit: seeborreu), Seborrhoea sicca, droge Seborrhoe, Seborrhoea oleosa, vette Seborrhoe, roos, Seborrhoïsche Dermatitis.

Sebum:

huidsmeer, olieachtige, vette substantie die wordt geproduceerd door de talgklieren om de vacht waterdicht en soepel te houden.

Secretie:

af- of uitscheiding, m.n. afscheiding door een cel of een orgaan van voor het lichaam belangrijke stoffen.

Sectie:

lijkschouwing, lijkopening.

Sectio:

het snijden, het openen.

Sectio caesarea:

keizersnede.

Secundair:

als gevolg van iets anders.

Sedatie:

lichte verdoving, roesje. Zie ook Domitor.

Sedatief, sedativum:

kalmerend middel.

Sediment:

bezinksel, afzetting uit een vloeistof. Zie ook urineonderzoek.

Segment:

deel, afdeling.

Segugio:

            zie brakken.

Sekse:

geslacht.

Selectie:

doelbewuste keuze uit de nakomelingen van één ouderpaar (onderscheiden wordt de kunstmatige selectie door de fokker).  

Selenium (Se), Seleen:

sporenelement, dat in het lichaam een sterk werkend antioxidant vormt, dat vetzuurradicalen onschadelijk maakt. Bij tekorten kunnen de spieren hun structuur niet meer handhaven. Er kan een totale vervloeiing ontstaan (spierdystrofie). 

Omdat ook vitamine E antioxiderend werkt, kunnen seleen en vitamine E tegen elkaar worden uitgewisseld.

Selfmarked:

een geheel gekleurde hond met eventueel kleine witte aftekeningen aan borst, voeten en staart.            

Selgian:

is een middel (tabletten), dat wordt toegepast bij gedragsstoornissen van emotionele aard, zoals angst, pathologische veranderingen van het humeur, depressies, asociaal gedrag en fobieën. Selgian® bevat selegeline hydrochloride en moet niet worden gegeven aan drachtige of zogende teven. Het wordt oraal toegediend in een dosering van 0,5 mg/kg éénmaal daags.

Het product dient nauwkeurig gedoseerd te worden, aangezien bij kleine overdosering reeds in de eerste week kans op bijwerkingen bestaat, zoals speekselen en braken. Tevens valt niet uit te sluiten dat apathie als bijwerking bij overdosering optreedt.

Zie ook clomicalm.

Semen:

zaad, sperma.

Seniliteit:

de geestelijke achteruitgang van een dier, (meestal) t.g.v. ouderdom. Als uw hond oud wordt, zult u merken dat hij op sommige dagen rusteloos en gedesoriënteerd is en dat hij op andere dagen prima in orde lijkt. Vaak wil een hond die aan seniliteit lijdt meer bij zijn baasje zijn en zal hij meer aandacht vragen van de gezinsleden. 

Seniliteit is bijna altijd te wijten aan het normale verouderingsproces, waarbij beschadigde cellen, in dit geval in de hersenen, niet meer worden vervangen. Soms kunnen ziektes de hersenen aantasten en cellen beschadigen, waardoor seniliteit ontstaat.

Seniorenklas:

een klasse op een clubmatch of kampioenschapsclubmatch voor honden die de leeftijd van 7 jaar hebben bereikt en de leeftijd van 11 jaar nog niet hebben bereikt.

Sensibele zenuwen:

of afferente zenuwen zijn zenuwbanen, die prikkels vanuit de organen, zintuigen etc. naar de centra toevoeren.

Zie ruggenmerg en zenuwstelsel.

Sepsis:

grote hoeveelheden levende bacteriën in het bloed.

Septicemie, septicaemie, septikemie, septicaemia:

bloedvergiftiging.

Septum:

tussenschot, bijv. in het hart.

Sereus vlies:

vlies, dat een lichaamsholte van binnen bekleedt.

Serologie:

wetenschap, die zich bezighoudt met door ziekte veroorzaakte veranderingen van de antistoffen in het serum.

Serosa:

lichaamsvliezen, bijv. borstvlies, buikvlies en hartzakje.

Serum:

vloeistof, die zich afscheidt wanneer men het bloed laat stollen. Serum is plasma waaruit de stollingsfactoren verwijderd zijn.

Sesam:

gelijkmatig verdeelde witte en zwarte haren. 

Zwart sesam heeft meer zwarte dan witte haren. Rood sesam heeft een rode basiskleur, gemengd met zwarte haren.

Shock:

acute stoornis in de bloedsomloop, waarbij de bloedvloeistof door de wanden van de haarvaten naar buiten treedt en de zuurstoftoevoer naar de weefsels vermindert. Dit laatste leidt tot ernstige lokale stofwisselingsproblemen, die levensbedreigende stoornissen in de functies van de organen tot gevolg hebben. 

Een shock kan worden veroorzaakt door ernstig bloedverlies, door trauma t.g.v. verwondingen bij een verkeersongeluk en door acute insufficiëntie van het hart bij beschadiging van de hartspier, of t.g.v. ernstige infectieziekten of vergiftigingen, zware verbrandingen en straling. 

Verschijnselen zijn verbleking van de slijmhuid, koele huid en versnelde, zwakke pols. In een later stadium treden bewustzijnsverlies, versnelde polsslag, daling van de bloeddruk en ademhalingsstoornissen op. 

Ga bij shock van uw hond direct naar een dierenarts.

Zie ook wetenswaardigheden.

Show:

keuring van honden. De allereerste werd gehouden in 1847 in België. De eerste tentoonstelling in Engeland was in 1859, in Frankrijk in 1863 en in Nederland in 1872. Zie ook klasse, kwalificatie en hoe show ik mijn hond?

Siderose:

afzetting van ijzer in de lichaamsweefsels.

Signaalhonden:

zie SOHO.

Sikkelhak:

een schuin naar voren, in plaats van verticaal neergezette achtermiddenvoet.            

Sikkelstaart:

sterk gekromde staart. De staart vormt nog juist geen gesloten ring.

Single tracking:

            zie eensporig gaan. 

Sint Hubertus, St. Hubertus:

zie Hubertus.

Sint Rochus, St. Rochus:

            zie Rochus.

Sinus:

holte, bocht, boezem.

Sinusharen:

tastharen; lange, dikke, zeer harde haren aan het hoofd, die aan de wortel omgeven zijn door veel bloedcapillairen en zenuwuiteinden.  

Sinusitis:

ontsteking van de slijmvliezen in de neusholte.

Situs:

ligging van organen.

Skelet:

geraamte, samenstel van beenderen. Zie wetenswaardigheden.

Skeletspieren:

deze spieren zijn met al hun uiteinden aan het skelet bevestigd, al dan niet d.m.v. pezen. 

Voorbeelden zijn bijv. de Musculus biceps, de Musculus triceps en de Musculus quadriceps. Zie voor meer info: spieren.

Skijoring (SkiJoring):

is een combinatie van cross country skiën en dog mushing, waarbij de hond zijn skiënde baas vergezelt en voorttrekt; langlaufen met hulp van één of meer trekhonden. Het komt oorspronkelijk uit Scandinavië en betekent letterlijk "ski-driving" (Norw skikjøring: ski + kjøring driving).

Hierin worden ook kampioenschappen gehouden.

Slagader:

            bloedvat, dat bloed van het hart afvoert. Zie voor meer info: bloedvaten.

Slakkengif:

zie wetenswaardigheden.

Slakkenhuis:

is het inwendige oor en is gevuld met vloeistof. Om het weglopen van de vloeistof te beletten, is het slakkenhuis aan het begin en aan het einde voorzien van vliezen.

Het is vrij complex van vorm, maar u kunt zich dat het beste voorstellen als een U-vormig gebogen buis met aan het begin het vlies van het ovale venster en aan het uiteinde het vlies van het ronde venster. Daarnaast zijn de 2 poten van de U om elkaar heen gedraaid, waardoor de typische slakkenhuisvorm ontstaat.

Slalom:

toestel, dat bij de behendigheid wordt gebruikt: 8, 10 of 12 paaltjes, die 100 tot 120 cm. hoog zijn.

Zie voor uitgebreidere info: Agility.

SLE, S.L.E.:

Systemic Lupus Erythematosus; zie lupus.

Slechte adem:

dit is een van de meest voorkomende problemen bij honden. De meeste honden hebben al voor ze drie jaar oud zijn last van een vieze, stinkende adem. 

Slechte adem (halitosis) is vaak een symptoom van een parodontale ziekte. Andere tekenen hiervan kunnen zijn: gezwollen, pijnlijk tandvlees, verminderde eetlust en overmatig kwijlen. Plak en tandsteen op de tanden van de hond kunnen als er niets aan wordt gedaan leiden tot hart- en nieraandoeningen. Geelbruine vlekken op de tanden tegen de rand van het tandvlees zijn hiervan een klassiek symptoom. 

De oorzaak van slechte adem is, dat voedsel dat op of tussen de tanden blijft plakken, bacteriën aantrekt die het voedsel doen bederven. Het is dan ook raadzaam de tanden van uw hond regelmatig te poetsen, als voorzorgsmaatregel én als manier om de tanden te inspecteren, zodat u kleine problemen snel signaleert en er nog iets aan te doen is.

Sledehondensport:

wordt beoefend met de Alaskan Malamute, Siberische Husky, Samojeed, Groenlandhond en tegenwoordig ook de Scandinavian Hound.

De sledehond in het algemeen is niet zoals andere honden. Weglopers van nature, onafhankelijk van karakter, voelen deze honden zich het best in een roedel. Ze hebben veel beweging en ruimte nodig, ruimte waar omheen zich een hoge omheining bevindt. M.a.w. deze honden moeten hun leven niet in een appartement slijten.

Sledehonden zijn fantastische dieren, die men leert respecteren omwille van hun doorzettingsvermogen, onvoorwaardelijk vertrouwen, inzet en ijver.

De sledehondensport in Nederland wordt uitgeoefend door honden voor een speciale kar in te spannen. De afstand die moet worden afgelegd is afhankelijk van hoeveel honden er voor de kar staan.
In de winter trekken Nederlandse Mushers naar de sneeuw in Scandinavië of rond de Alpen. Daar worden de honden dan voor een slee gespannen. Ook hier hangt het aantal kilometers dat gelopen moet worden weer af van het aantal honden voor de slee. Daarnaast zijn er ook nog verschillende disciplines zoals sprint, middle en long distance, waarbij de afstanden ook variëren.

Net zoals bij vele andere sporten heeft ook de mushing sport een eigen vakjargon.

Om aan sledehondensport te kunnen doen heeft u heel wat materiaal nodig. Om te beginnen hebt u uiteraard een slee of kart (als er geen sneeuw is) nodig, maar ook o.a. een harnas, lijn (gang line) en een sneeuwanker (snowhook).

Zie ook trail, waterbehoefte en inspanningsastma.

Sleep:

is een over de grond getrokken geurspoor.

Een sleepspoor betekent dat de hond zelfstandig een spoor moet uitwerken van 150 tot 300 meter om bij het apport te komen.

Zie speuren.

Sleetje rijden:

het gedrag dat honden soms vertonen als ze last hebben van een ontsteking van de anaalzak. Ze zakken dan door hun achterpoten en glijden zittend over de grond. Ook kan het een aanduiding zijn van de aanwezigheid van wormen.

Slijmvlies:

moet roze van kleur zijn en de crt moet minder dan 1 seconde zijn.

Als een hond ziek is, bekijkt de dierenarts o.a. de slijmvliezen van de ogen en het mondslijmvlies.

Bij het bekijken van het oogslijmvlies duwt hij het onderste ooglid met zijn duim naar beneden. Door zacht het oog in de oogkas te drukken, kan hij het derde ooglid bekijken. Hij let op de kleur van het slijmvlies, de kleur van het oog, eventuele verwondingen en de vochtigheid van het slijmvlies. Het oogslijmvlies moet roze van kleur zijn. Het oogwit moet wit zijn. Is het oogwit geel van kleur dan duidt dit op geelzucht (icterus).

Het mondslijmvlies bekijkt hij aan de binnenkant van de lippen (bovenlip). Ook het mondslijmvlies moet roze van kleur zijn. Dit is soms moeilijk te zien vanwege de pigmentatie van het slijmvlies. De dierenarts kijkt ook hier naar verwondingen en kleur. Wit slijmvlies kan duiden op bloedarmoede, maar het kan ook erger zijn: kans op shock (slechte doorbloeding). Blauw slijmvlies duidt op een zuurstoftekort. Niet roze-rood kan duiden op een infectie.

De dierenarts checkt de doorbloeding van het slijmvlies door een zogenaamde CRT-test.

Zie ook huid en mucosa.

Slingeren:

            het zijwaarts zwaaien van de benen (fout).

Slip:

strook uit het keurboek, waarop de keurmeester de kwalificaties van de gekeurde hond aantekent.

Slipketting:

metalen halsband, die enorm sterk is en gemakkelijk schoon te houden. Vroeger werd het veel gebruikt, tegenwoordig veel minder.

Een slipketting wordt vaak veel te klakkeloos aangeraden en gebruikt. Dat het lang niet altijd even goed helpt, het effect meestal van beperkte duur is en dat er behoorlijke nadelen (bijv. lichamelijke schade) aan kleven, wordt er zelden bij verteld.

Bovendien wordt de slipketting vaak foutief omgedaan. U kunt de slipketting zowel links- als rechtsom omdoen. Loopt de hond aan de linkerkant van de geleider, dan maakt u een P van de slipketting en zo hangt u hem bij de hond om. Loopt de hond aan de rechterkant, dan moet hij in een Q om. Heeft u hem verkeerd om, dan slaat hij vast na 1 keer corrigeren!

Overigens schuilen er ook voor de bazen gevaren in het gebruik van de slipketting: menigeen krijgt last van beursslijmvliesontsteking in elleboog of schouder.

S locus:

zie modificerende genen.