FCI Standards not-recognized (rare) breeds

FCI-Standard N° -- OVELHEIRO GAÚCHO (Dutch / Ned. standaard) Foto

Description: The Ovelheiro Gaúcho (Gaucho Shepherd) was developed in Rio Grande do Sol, the southernmost province of Brazil. At the end of the 19th century, European immigrants brought in Collies to work on the sheep and cattle ranches of the region. There was interbreeding with dogs already there, and in the 1950’s Border Collies were imported and contributed to the blend.
Type has varied, as some breeders preferred a more Border Collie-like dog, while others, cattle ranchers in particular, preferred a taller dog with a larger percentage of Collie background. The general tendency is for a type somewhat in between the Collie and Border Collie.

In 2000 the Ovelheiro Gaúcho was recognized as a breed by the Brazilian Kennel Club.
The Ovelheiro Gaucho is considered to be an excellent working dog, courageous, intelligent, biddable and hardy. In addition to its use as a stockdog, it is active in agility competitions.
The coat is medium in length and all colors are accepted. Height is from 55 to 65 cm.

Country of Origin: Brazil.

Breed Status: The Ovelheiro Gaúcho is nationally recognized in Brazil, but nowhere else.

Distribution: The Ovelheiro Gaúcho can be found largely in southern Brazil. Unregistered, but similar dogs can also be found in Chile and Argentina.

Etymology: Ovelheiro Gaúcho is Portuguese for Gaucho Shepherd, a name given to the breed for its use in herding by Brazilian cowboys (gaúchos).

Other Name: Gaucho Shepherd, Brazilian Sheepdog.

Breed History: The Ovelheiro Gaúcho developed in the southernmost state of Brazil, Rio Grande do Sol, first as a working sheepdog and later as a cow dog. This development was completely unplanned and began during the late 1800s when European immigrants began to bring Collies with them to Brazil. These Collies in turn mated with local dogs, creating a breed capable of handling the local conditions. During the 1950s, Merino sheep were heavily imported and along with them came Border Collies to help herd them. These Border Collies were crossed to the descendants of the original Collie imports, helping to create the Ovelheiro Gaúcho.

When the price of wool began to drop many ranchers in Brazil switched from sheep to cattle, although they continued to use the Ovelheiro Gaúcho to herd for them. This did change the breed slightly as it required a slightly larger dog. This meant that a dog with more Collie blood than Border Collie blood was needed, and this was what was bred for.
Despite remaining a working breed to this day, the Ovelheiro Gaúcho was recognized by the national kennel club of Brazil, the Confederação Brasileira de Cinofilia, on April 20, 2000. This recognition was due in large part to the creation of the breed's studbook, which was largely carried out by Milton José Rodrigues de Almeida Filho.

Appearance: The Ovelheiro Gaúcho is a medium sized herding breed. The height for both males and females ranges from 21,65 to 25,59 inches (55 to 65 cm).

The head is average in size and from above appears to form a triangle. The skull and muzzle are the same length. The stop is moderate. The muzzle is strong and straight. The nose is black, although merle colored dogs may lack some pigmentation.

The Ovelheiro Gaúcho has a scissors bite. The almond shaped eyes are normally dark in color, although merle colored dogs may have eyes of another color or even two different colored eyes. The high-set, triangular ears may be carried erect, semi-erect, or button. The neck is strong and smooth. The chest is wide and deep. The back is strong and firm. The Ovelheiro Gaúcho possesses a hare foot. The tail is thick at the base, high-set and carried low when the dog is at rested.

When working or excited, the breed may carry its tail of the line of its back. The abundant coat is adapted for a range of climates. The coat is medium in length, but shorter on the elbows and stifles and longer on the tail. The Ovelheiro Gaúcho may occur in any color.

Personality and uses: Since its creation, the Ovelheiro Gaúcho has been an inseparable part of ranching in Brazil. Gaúchos commonly use two or three members of the breed to help them herd. The Ovelheiro Gaúcho continues to be used to herd both sheep and cattle, possessing the top qualities of a shepherd and also the more forceful nature demanded of a cattle dog.

The breed is also used to protect its herd or flock from strange animals and people. The Ovelheiro Gaúcho is intelligent and learns commands easily. The breed is also said to be adaptable and willing to please.

Ned. standaard GAÚCHO HERDER Foto

De Gaúcho Herdershond komt uit Brazilië en is sinds 2000 erkend door de Braziliaanse Kennelclub.

Het ras is ontstaan uit Collies, die met Europese immigranten meekwamen, gekruist met inheemse honden en later nog met Border Collies.

De hoogte van reuen en teven: 55-65 cm.

De vacht heeft een medium lengte en alle kleuren zijn toegestaan.

Hij is vrij intelligent en leert gemakkelijk.

Breed Status: The Chodský Pes is nationally recognized in it native Czech Republic.

Distribution: Most Chodský Pes still call the Czech Republic home; although an increasing number can be found in other countries such as Slovakia, Germany, Switzerland, Poland, Denmark, France, Belgium, Holland, and the United States.

Etymology: Chodský Pes is a Czech name that refers to the origins of the breed as the dog of the Chodove people.

In the year 1325 John of Luxembourg, King of Bohemia, acknowledged the right of Chodove (people of the southern part of Bohemia) to freely use the woods, which the Chodove defended. Dogs, which are considered as ancestors of present chodsky pes defended the woods with them, guarded homes from thieves and herded livestock The progress of thoroughbred breeding began in the sixteenth century. In the second part of seventeenth century W.M. Laminger tried to cancel their freedom, thus the Chodove revolted in 1693. But their revolt was unsuccesfull and one of the leaders - Jan Sladky Kozina - was executed. After that untill the beginning of twenteenth century chodsky pes was mainly used as herder and guard dog.

The first evidences of the appearance of chodsky pes are from the end of nineteenth century (to the beginning of the twenteenth century). The most famous paintings are from Mikolas Ales. The most famous statue is a monument from Cenek Vosmik - Jan Sladky Kozina with his dog. The most well known literary evidence about chodsky pes is a book written by Alois Jirasek named Psohlavci at the end of the nineteenth century.

In the year 1984 Jan Findejs wrote an article to a magazine Pes pritel cloveka, to search for owners, whom dogs look like chodsky pes described in the article. From these dogs were selected those, which had certain features: middle height (48-56cm), long coat with a rich undercoat, well-haired, short and nearby beared ears, and a characteristic colour - black and tan.

Two males - DIXI and BLESK and one female - BESSY were chosen for regeneration of the breed at that time. After five years of breeding were two more bitches - DINA and BRITA and one dog - BRIX taken to refresh the blood. BRIX became a founder of the third line. In the year 1996 were two more dogs used for regeneration - ALEX and Harry z Pristavske basty.

Chodsky pes is a dog of middle height (48-53 cm females, 51-56 cm males) and natural physique. The weight for both sexes ranges from 18 to 26 kg.

In the past, chodsky pes guarded frontiers, later it was used as a watchdog and as a herder. Nowadays, it is an excellent dog for active people. It's temperamental (but not aggressive!) and easily trainable. It requires training with a handler - so it can e.g. accompany its handler during long walks or rides on a bike.

Chodsky pes is a very good dog for agility, rescuing and service-training. It can be also used for sledding. Chodsky pes has an excellent nose and it exhibits aptitudes for working as a guard of handicapped people. Chodsky pes can live both inside and outside, but it needs contact with people. It would be very fixated on its people.

Chodsky pes is an acknowledged national breed, but it is not recognized by FCI yet.

"Chodsky pes" is een middelgrote hond met rechte rug. Reuen zijn 51-56 cm, teven zijn 48-53 cm. groot. Het gewicht is 18-26 kg.

De vacht is middellang met ondervacht; 1x borstelen per week is genoeg. De kleur is black and tan.

Zijn lichaamsbouw is harmonisch. Typisch zijn de kort behaarde oren. De ogen zijn donkerbruin.

Deze honden zijn levendig, temperamentvol, maar niet nerveus. Hun reactie is snel, maar niet gejaagd.

Ze zijn zeer goede wakers, houden van menselijk gezelschap en zijn bovendien vertrouwd met kinderen. Tegenover vreemden houden ze enige afstand. Bij gevaar kunnen ze hun familie beschermen.

Boheemse Herdershonden zijn leergierig, opmerkzaam, werken graag en met veel plezier. Hij heeft een goede neus en kan dan ook ingezet worden bij rampen en als lawinehond. Hij heeft een goede gezondheid en kan zowel binnen als buiten gehouden worden.

Dankzij zijn veelzijdigheid is hij de ideale hond voor de familie en voor elke hondensport.

HISTORY
According to legend, the English Shepherd is a combination of native dogs of the British Isles and the Roman sheep and cattle dog brought to the British Isles by Caesar when he invaded in 55 B.C. Romans used these dogs to herd the livestock brought along to feed the troops. As the livestock was depleted, surplus dogs were left along the way, and were used by local natives and interbred with existing types of dogs with similar herding talents to intensify those instincts. The English Shepherd was brought to the American colonies by some of the first settlers and followed the development of the United States from east to west. This multi-purpose breed was highly prized as it was used to herd valuable livestock and to protect the isolated homesteads. The United Kennel Club is the original registrar of the English Shepherd and has recognized them since 1934.

GENERAL APPEARANCE
A medium-sized dog of sturdy balance and harmonious proportions. Built for speed and maneuverability. The English Shepherd's alert face shows intelligence. Being a "total" breed, English Shepherds should be judged both on their ability to work livestock and their physical and structural appearance. To be taken into primary consideration are type, balance, soundness, gait and temperament.

CHARACTERISTICS
Energetic, intelligent, very active, agile, courageous and gritty. Fearless for their purpose. Acting immediately when commanded, and very responsive to the master's voice. Adapting themselves almost at once to working commands around farm stock. Working characteristics include: strictly low heeling, and very free with the use of their teeth. Also very watchful as guards of the home. Companionable to their master.
Fault: Excessive nervousness, or aggression.

HEAD
The head is of medium length and slightly rounded between the ears. The head and neck are carried slightly raised. The skull is wide and flat above the eyes, broad between the ears. The width of the skull, between the inner corners of the bases of the ears, is approximately the same distance. The flews are straight and do not droop. The jaws are deep and powerful.
Faults: Peaked or domed skull.

STOP - Medium stop, moderately defined.

MUZZLE - The muzzle is moderately broad, but is neither wide and stubby nor thin and snipey. The length of the muzzle, from the tip of the nose to the stop, is about equal to the distance from the stop to the occiput.
Faults: Heavy, pugged. Snipey.

TEETH - Strong and regular, scissors bite.
Severe faults: Overshot and undershot bites.

EARS - Wide at the base. Folding over approximately ¾ down and laying close to head.

EYES - Dark or medium brown. Moderately round with a slightly oblique set. Express character with a strong, intelligent look.
Faults: Protruding or sunken eyes.

NECK - Neck is well muscled, arched of medium length setting well into the shoulders.

BODY
The backline is horizontal. The shoulders are well laid back; shoulder blade and upper arm are about equal length. The ribs are well sprung. The body length, from the point of the shoulder to the point of the buttock, is about the same as the height at the withers. The loins are strong and deep. The flank is not tucked up.
Faults: Roached or sway back.

CHEST - Deep, extending down approximately to the elbows. Wide, allowing large lung capacity.

HIPS - Wide, muscular. Very compact, denoting strength to spring.

FORELEGS - Straight. Medium bone. Muscular. Not too short.

HIND LEGS - Slightly bent at hock. Very muscular. Well haired.

FEET - Compact and round, strong but flexible pasterns. Well padded. Well arched toes.

TAIL
Moderately long with the tip of the bone reaching to the hock joint. A Plume tail. Carried slightly higher than back, only slight curve, when standing or at rest the tail should not be carried straight up or over the back.
Natural bobtails are acceptable, should be about six to eight inches long and carried level with the back line.
Fault: A tail that is carried straight up and over the back when the dog is at rest.

COAT
Coat is thick, glossy, and soft. May be straight, wavy or curly, except on the face, skull and legs. Fully covering body from ears down to feet. Reaching well under the body and on the upper half of the legs. The front legs are feathered. The tail is plumelike. The undercoat is soft and fine, affording protection from the elements, Any evidence of excessive grooming is to be penalized.
Faults: Kinky coats. Heavy manes and heavy frills on the underside of the neck and on the chest.

COLOR
There are five predominant color patterns: Black and White; Black and Tan; Black, White and Tan; Sable and White, and Tan & White. The Black and White has a well-defined black coat with white trim. White trim may include: a white neck ring, a blaze of white on foreface and/or topskull, or both, as well as those areas defined below for tan trim. However, the white blaze should not extend back so far as to meet the white neck ring.
The Black and Tan has a well defined black coat with tan trim, which appears on the cheeks as "shepherd spots," over the eyes, as a broad chest bar, on the front legs as stockings up to just above the knees, inside the hind legs, on the feet, or under the tail and inside the ears. A Black and Tan may white on the chest. If any white appears in the trim areas, the dog is not a Black and Tan, but is defined as a Black, Tan and White (tri-color).
The Black, Tan and White (tri-color) has a well defined black coat with some white replacing the tan trim. There must be, however, tan "shepherd spots" over the eyes.
Tan includes colors from light gold to mahogany brown.
The Sable and White has a well-defined, sable-colored coat with white trim.
Tan & White has a well defined tan coat, which can range from shades from a Fawn to a Red, with white trim.
Permitted: white neck ring, white tip on tail, white chest; white on lower legs; blaze on face.
Disqualifications: Excessive white covering more than 1/3 of dog. Solid white coats. Whites with black or sable spots. Blue merles. Solid red or red merle. Solid black coat. Albinism.

GAIT
The gait is smooth, without choppiness, indicating the ability to change direction instantaneously. Moving ahead with effortless motion, without rolling.
Viewed from the front, the forefeet track close together, but do not cross over.
Viewed from the rear, the hind legs are straight from the hocks to the ground, and move as to take the weight under the center of gravity.

HEIGHT
Males - 19-23 inches, 20-21 inches preferred.

Females: 40-50 lbs.

DEW CLAWS
Dewclaws are common. It is recommended that they be removed a few days after birth as a preventative measure against injuries which may lead to infection.

DISQUALIFICATIONS
Unilateral or bilateral cryptorchid. Extreme aggressiveness or shyness. Excessive white covering more than 1/3 of dog. Solid white coats. Whites with black or sable spots. Blue merles. Solid red or red merle. Solid black coat. Albinism.

GESCHIEDENIS
De Engelse Herdershond is een goed overdachte combinatie van de oude types van collies, de Schotse Collie, de Border Collie en andere gevestigde types van herdershonden. Het oorspronkelijke ras zou echter zijn stamboom kunnen terugvoeren tot het oude Rome. Amerikaanse boeren, hoewel ze tevreden waren over de oude Herdershond, probeerden altijd hun bezit te verbeteren. Het resultaat van dit streven was de lenige, geharde en volgzame werker. Het hoeden gebeurt niet met de ogen (zoals bij de andere Engelse types het geval is), maar met lichamelijke inspanning. Deze inspanning wordt aan de individuele leden van de kudde aangepast.

KENMERKEN : ideale gezelschapshond, kuddebewaker van schapen, goede waakhond; heeft veel beweging nodig.
Engelse Herdershonden zien er ietwat gedrongen en zeer stevig uit. De snuit is halflang en loop taps toe; de neus is donker gekleurd. De oren zijn vrij hoog geplaatst en dichtgevouwen. De ogen zijn helder en donker van kleur. De gezichtsuitdrukking zou bezorgd en oplettend moeten zijn.

De voorbenen zijn recht en de achterbenen iets gebogen. Het geheel straalt kracht en snelheid uit, die voor een doeltreffende herdershond noodzakelijk zijn.

Aan de voorzijde van het gezicht en de benen is de vacht kort, op het lichaam en de staart is de vacht halflang. Bevedering is ook duidelijk aanwezig.

AARD
De Engelse Herdershond is een waakzame, sympathieke hond met scherpzinnige, zintuiglijke waarnemingen. Hij is evenwichtig en zal nooit agressief of loom zijn. Het is een goede metgezel, maar om zijn aantrekkelijke aard en instincten te behouden heeft hij voldoende beweging nodig.

Other Names: German Sheeppoodle, German Sheep Poodle, Old German Shepherd type Schafpudel.

Description: The German Sheeppoodle roots can be traced back to the early middle ages. This herding dog has done a great job working with its master to tend flocks of sheep. This breed is intelligent and loves to accomplish new tasks given by its master. Currently, the German Sheeppoodle is rare and near extinction.

Legs: Forelegs are straight and strong, with hind legs having stifles and hocks well bent.

De Schafpudel - ook Hütepudel ('waakpoedel') genoemd – zijn gebruikshonden met 'verward' haar en van middelhoge grootte (45–60 cm). Het vaakst zijn ze tegenwoordig nog in Oost-Duitsland te vinden, maar ze komen overal in Duitsland voor, zelfs in Nederland is er een fokker.

Deze hond neemt in de groep Altdeutsche Hütehunde, op grond van het uiterlijk, een uitzonderingspositie in.

Karakteriserend is zijn lange ruige vacht met 'weelderige' ondervacht en de kleur is verscheiden: van zwart, blauw-grijs, grijs, licht tot wit. Sporadisch komen ook roodbruine honden met donker masker en donkere oren voor.

Normaliter hebben Schafpudel hangende oren, maar ook staande of tiporen komen voor.

De ledematen zijn lang en regelmatig gehoekt, waardoor ze een hoge aanvangssnelheid kunnen ontwikkelen. Ze zijn lichtvoetig, zonder veel energie te verbruiken.

Schafpudel zijn temperamentvolle, intelligente en vriendelijke honden met een onmiskenbare werkwilligheid.

De populatie van de echte, oorspronkelijke Schafpudels wordt op zo'n 150 honden geschat.

De bijzondere eigenschappen van de Schafpudel zijn de enorme arbeidsijver, de aanhankelijkheid aan het kuddeleven, het plezier om te wandelen, zwerven en drijven, het bij elkaar houden en omcirkelen van, zich tot groepen gevormde, dieren van alle rassen.

Het wantrouwen tegen alles wat vreemd is, het streven om het vreemde van zijn het vreemde van zijn geliefden af te houden, de aanvalslust en de afkeer van roofzucht, de waakzaamheid, de levensvreugde en het inzicht, moed en begrip voor het plan van zijn baas, maken hem bijzonder waardevol in tijden waar de dagelijkse omstandigheden steeds veranderen, en een goed aanpassingsvermogen nodig zijn.

Zo is het opvallendste bij de Schafpudels zijn grote geesteskracht. Uitgerekend het bewustzijnsvermogen, voorstellingsvermogen en verstand zijn typerend voor het ras. Het zielenleven betoont zijn grenzenloze verantwoording, zijn plichtgevoel en zijn zin voor gerechtigheid.

De haarkleur van de Schafpudel mag vrij veel kleuren hebben; de toegestane kleuren zijn: wit, schimmel en roodvaal, maar ook bont en wit met platen zijn toegestaan.

De huidskleur van de Schafpudel moet donker zijn en de mond en neus het liefst zwart.

Bijzonder te vermelden zijn de meestal schimmelkleurige Schafpudels in Thüringen, de sneeuwwitte in Voorpommeren en de blonden in Westelijk Noord-Duitsland. Natuurlijk zijn er in al deze streken ook anderskleurige Schafpudels; toch zijn de genoemd kleurlingen daar het meest verbreidt en geliefd.

De bezitters houden hun eigen soort meestal 'rein' en fokken ze zo zuiver mogelijk verder. De verschillende kleuren hebben zich tot vandaag gehouden en zijn nog steeds bij de kudde te zien.

De kleurschakeringen moeten tegenwoordig onder elkaar ‘verpaart’ worden, omdat de fokkers maar een gering aantal goede fokhonden bezitten en ze zich niet meer kunnen permitteren om op kleur te selecteren.

De stokmaat ligt tussen de 50 en 60 cm schouderhoogte en het lichaam mag maar iets langer zijn dan hoog. De rug is recht, soms richting het kruis licht opgaand. De borst is breed en diep, in de richting lendenenbereik duidelijk naar boven gericht. De benen zijn lang en diep gehoekt, de complete hond is zeer goed gespierd.

De vacht bestaat uit halflang 'weelderig' haar en het mag aan de snuit en benen wat korter zijn. De kop is breed, de bek is matig lang en sterk, de oren zijn breed aangezet. De typische ‘Stehohren' (een opstaand klapoortje) komen zelden voor. De staart is lang of halflang en goed behaard. De ogen zijn rond, en van kleur variabel.

Lichamelijk is de Schafpudel overwegend op de snelle aansprong ingesteld. De vorm van zijn bouw is een tamelijk regelmatige rechthoek, achter een beetje hoger; de doorsnee van het lichaam is langgerekt, de borst diep en ietwat breed, de buik is sterk opgetogen, en de benen zijn zo laag mogelijk gehoekt. De rug is in een mooie welving sterk gebogen, kop en hals worden in rustpositie in rughoogte gedragen.

De van de kin tot aan het puntje van de staart met lang krulhaar begroeide hond is tegen insecten volkomen zeker, koude en regen maken hem weinig zorgen en de kuif dient als bescherming tegen verblindend zonnelicht. Alleen de zomerse zon is een last voor de warmbloedige wolgepantserde hond. Een dicht en ver afstaand pelswerk is de beste bescherming tegen aanvallende vijanden, tegen het verscheurende bijten van wolven en de gifttand van slangen, ook tegen spitse dorens en snijdend scherpe grassoorten beschermt zijn wolpels.

Zo verklaar je het voordeel van het lange haar van de Schafpudel, dat ondanks de neiging tot vervilten, problemen met leembrokjes in de zomer en ijsvorming in de winter problemen kan voorkomen. Het is voor het de hond zelf een stuk veiliger met een lange vacht.

De voorvaderen van de Schafpudel reiken terug tot in de vroege middeleeuwen: zij werkten als schaaps- of waakhond. Hoe oud het ras ook is, tegenwoordig wordt dit ras met uitsterven bedreigd. De A.A.H. (een werkgroep voor de fokkerij van oud-Duitse hondenrassen) doet onderzoek naar de geschiedenis en perspectieven van dit behoudenswaardige cultuurgoed.

Zelfs in deze moderne tijd, wanneer men een Schafpudel bij de kudde zijn werkzaamheden ziet verrichten, krijgt men snel een indruk van het enthousiasme, dat de hond uitstraalt. Het is de bijzondere uitdrukking van concentratie en gespannen oplettendheid van de Schafpudel. Daarnaast bevestigt het mooie haarkleed de vloeiende bewegingsafloop van de hond.

In het zuiden van Duitsland zien Gelbbacken niet uniform uit. In het algemeen worden in het Zuiden daarmee die honden beschreven, die een donkere, zwarte of bruine kleur hebben en van kop tot borst lichte, gele of bruine aftekeningen vertonen.

Zo is er in Baden-Württemberg een soort, die qua vacht op de Oost-Duitse Gelbbacke lijkt, maar wel tiporen heeft zoals de Collie.

In Zolleralp en omgeving werken Gelbbacken met langstokhaar, die doen denken aan een fijngebouwde Hovawart.

Schapenhoeders uit Westfalen werken vaak met Gelbbacken, die stokhaar hebben en uitzien als kleine krachtige Duitse Herdershonden.

Deze grote verscheidenheid maakt het moeilijk om tot een algemene rasbeschrijving te komen.

De Oost-Duitse Gelbbacke is één van de meest verspreide soort van de 'Altdeutschen' in het nieuwe Duitsland, omdat hij een bijzonder goede werkhond is. In het voormalig Oost-Duitsland zijn de vele typische varanten in uiterlijk en prestatievermogen bewaard gebleven.

Het zijn honden met een schofthoogte van 45-60 cm, zwart langstokhaar en duidelijk rode, gele of bruine aftekeningen boven de ogen, om de klauwen en op de poten.