Het begint in 1859, in het noorden van Italië bij het plaatsje Solferino. Er vindt een veldslag plaats tussen het Franse en het Oostenrijkse leger. Er blijven 40.000 doden en gewonden op het slagveld achter. Zonder medische verzorging, zonder water of voedsel.

Juist op dat moment is een Zwitserse bankier, Jean-Henry Dunant, op weg naar Napoleon III. In het dorpje Castiglione ziet hij de doden en gewonden. Niemand doet iets voor hen. Hij trekt zijn jas uit en stroopt zijn mouwen op. Hij begint aan een onvoorstelbaar karwei: de slachtoffers helpen, ongeacht tot welke partij ze behoren.

Na een veldslag zijn er alleen maar verliezers. Talloze gewonden hebben acuut hulp nodig. Henry Dunant ziet al snel in dat die hulp er niet is. Mensen sterven nodeloos. Er is gebrek aan alles: verbanden, schoon water, voedsel en onderdak. Er is een groot tekort aan helpende handen.

Henry Dunant mobiliseert vrijwilligers uit de omliggende dorpen en richt verzorgingsposten in. Hij is diep onder de indruk van de onbaatzuchtige hulpverlening van velen die goed willen doen. Na 4 dagen al het mogelijke te hebben gedaan, vertrekt hij weer naar Genève. Napoleon III heeft hij niet gesproken.

Eenmaal terug in Genève kan hij de gebeurtenissen bij Solferino niet vergeten. Hij besluit zijn herinneringen op te schrijven. Hij geeft een ijzingwekkend gedetailleerd verslag. Hij probeert uit te leggen hoe groot het leed van de slachtoffers is. De talloze pogingen van mensen om een helpende hand te bieden. De chaotische omstandigheden waarin het plaatsvindt. Hij beschrijft de pijn, de honger en de dorst van zwaargewonden. Hij vertelt over de pogingen van goedbedoelende, maar slecht getrainde mensen. Hij onthult de anonieme heldendaden van hen die levens proberen te redden. Hij schrijft 3 jaar en terwijl hij schrijft, vormt zich het grootse idee dat hij al vanaf de eerste bladzijde voor ogen heeft.

Sommige mensen hebben de moed een lans te breken voor zaken die voor hen van levensbelang zijn. Ghandi heeft dat gedaan, Martin Luther King en Nelson Mandela hebben dat gedaan. Ook Henry Dunant deed dat.

In zijn boek 'Een herinnering aan Solferino' beschrijft hij hoe de hulpverlening tijdens oorlogssituaties eruit moet zien. Hij doet daarbij 3 voorstellen.

In elk land ter wereld verzorgt een vereniging van vrijwilligers de gewonden op het slagveld. De gewonden, het medisch personeel en hun uitrusting moeten als neutraal worden beschouwd en beschermd door een bijzonder kenteken. Tenslotte moet er een internationaal verdrag worden opgesteld, dat deze voorstellen bindende kracht geeft. Met deze voorstellen is het boek voltooid. Het verschijnt in 1862.

Het is 1863. Henry Dunant vindt het tijd geworden om zijn woorden om te zetten in daden. Hij nodigt vertegenwoordigers van 16 Europese staten uit in Genève. Nederland is er ook bij. Ze stemmen ermee in om in ieder land een vereniging van vrijwillige hulpverleners op te richten. Als eerbetoon aan het gastland kiezen ze een rood kruis op een wit veld als herkenningsteken, door de kleuren van de Zwitserse vlag om te draaien. Het teken dient als neutraal symbool voor bescherming. Het Rode Kruis is een feit. Op 29 oktober 1863 eindigt de conferentie. Deze datum kan beschouwd worden als de geboortedag van het Internationale Rode Kruis.

Een jaar later ondertekenen de deelnemers het eerste verdrag van Genève. Zieke en gewonde soldaten, de mensen die hen helpen en alle gebouwen en voertuigen die hiervoor worden gebruikt, hebben nu recht op hulp en bescherming.

Het Nederlandse Rode Kruis wordt op 19 juli 1867 opgericht.

Gaan de afspraken op papier ook echt werken? In 1866 zijn de Pruisen in gevecht met de Oostenrijkers en mogen de vrijwilligers van het Rode Kruis voor het eerst hun werk doen. En wat blijkt? Helpen mag. De soldaten worden verzorgd en de verzorgingsposten en ambulances worden ongemoeid gelaten.

In 1876, bij een conflict tussen Russische en Ottomaanse troepen, gaat het niet goed. De Ottomanen denken ten onrechte dat het Rode Kruis een religieus symbool is.

Het Internationale Rode Kruis erkent vrijwel direct de rode halve maan als tweede symbool, dat meestal in islamitische landen wordt gebruikt. Beide symbolen, ook wel emblemen genoemd, hebben dezelfde betekenis. Het gaat immers niet om symbolen, het gaat om hulp.

Henry Dunant treedt zelf kort na de oprichting terug als secretaris van het Internationale Rode Kruis. Hij verdwijnt van het toneel en leidt een onzichtbaar, bij tijden armoedig, bestaan. In 1887 belandt hij in het Zwitserse dorpje Heiden. Daar wordt hij bij toeval ontdekt door een journalist die een lovend artikel over hem schrijft. Henry Dunant wordt herontdekt: vanuit de hele wereld ontvangt hij dankbetuigingen. Hij wordt opnieuw een bekend en beroemd man.

In 1901 ontvangt hij - als eerste - de Nobelprijs voor de Vrede. Hij overlijdt in 1910 op 82-jarige leeftijd. De wereld heeft dan 40 nationale Rode Kruis-verenigingen. Zijn werk wordt gezien als de belangrijkste bijdrage aan de strijd voor menselijke waardigheid en onpartijdige hulpverlening van de negentiende eeuw.

Vandaag de dag heeft het Rode Kruis 128 miljoen Rode-Kruisvrijwilligers. Meer dan 170 landen hebben een nationale Rode-Kruis- of Rode-Halve-Maanvereniging. Het Rode Kruis is hierdoor de grootste hulpverlenende organisatie ter wereld.